مدیرعامل دیپمایند بیان میکند که نیاز به افزایش تزریق داده به هوش مصنوعی احساس میشود
دره سیلیکون به صحنهای برای منازعات دو دیدگاه متضاد درباره آینده هوش مصنوعی تبدیل شده است. از یک سو، گوگل و «دمیس هاسابیس» قرار دارند که بر این باورند که گام به سوی هوش فراانسانی با افزایش دادهها و قدرت محاسباتی امکانپذیر است. از سوی دیگر، منتقدانی چون «یان لکان» از متا تأکید میکنند که این رویکرد به بنبست میرسد. هاسابیس، مدیرعامل گوگل دیپمایند، در یکی از سخنرانیهای اخیرش اعلام کرده که باید قانون مقیاسدهی را به نهایت خود کشاند.
بنا به گزارش بیزینساینسایدر، هاسابیس بر این اعتقاد است که قانون مقیاسدهی، پایهگذار پیشرفتهای کنونی در عرصه هوش مصنوعی به شمار میآید. بر اساس این قانون، هر چه داده و توان پردازشی بیشتری به مدلها اختصاص دهیم، به طرز چشمگیری هوشمندتر خواهند شد. او پس از موفقیت مدل جمینای ۳ بیان کرد: «باید حداکثر توان مقیاسدهی سیستمهای موجود را به کار بگیریم، چرا که این یک جزء حیاتی (و شاید کل) در شکلگیری هوش جامع مصنوعی (AGI) خواهد بود.» به اعتقاد او، حتی اگر بزرگتر کردن مدلها به تنهایی سهیم نباشد، ناچاریم این مسیر را به انتها برویم تا دریابیم مرزهای قابلیتهای مدلهای زبانی کجاست.
نظرات جدید مدیرعامل دیپمایند گوگل درباره هوش مصنوعی
هدف نهایی تمامی این تلاشها، دستیابی به AGI است؛ نوعی از هوش مصنوعی که بهطور نظری میتواند همانند یا حتی بهتر از انسان استدلال کند و در تمام وظایف فکری فعالیت نماید. هاسابیس بر این باور است که گسترش مقیاس ممکن است ما را به AGI برساند، اما ممکن است به «یک یا دو نوآوری» دیگر نیز نیاز داشته باشیم. این رقابت موجب شده است که شرکتها میلیاردها دلار صرف زیرساختهای دیتاسنتری کنند.
با این حال، در طرف مقابل، محققانی نظیر یان لکان، دانشمند ارشد متا، به این نتیجه رسیدهاند که بزرگ کردن مدلهای زبانی کارایی قابل قبولی به همراه نخواهد داشت. استدلال مخالفان بر دو مبنای اصلی تأکید دارد: دادههای عمومی موجود در اینترنت محدود است و نمیتوان به طور نامحدود مدلها را با دادههای بیشتر تغذیه کرد. همچنین، گزارشها حاکی از آن است که اخیراً تزریق حجم بالای سرمایه، روزبهروز تأثیر کمتری بر پیشرفت هوش مدلها داشته است.
لکان اظهار نظر میکند: «نمیتوانید اینگونه فرض کنید که داده و محاسبات بیشتر به طور حتم به معنای هوش بیشتر است.» او معتقد است که آینده در «مدلهای جهانی» (World Models) نهفته است؛ سیستمهایی که توان درک فیزیک جهان و روابط علّی و معلولی را دارند، نه صرفاً حدس زدن کلمهی بعدی.
