بازیگر بازسازی Silent Hill 2: واقعاً سعی میکردم اشک نریزم
بازسازی بازی Silent Hill 2 برای بازیگران آن، تجربهای پیچیده و احساسی را به همراه داشته است. یکی از لحظات تأثیرگذار این عنوان، لحظهی خواندن نامهی مری برای جیمز است که سالومه گونارسدوتیر (Salome Gunnarsdottir)، بازیگر جدید این نقش، در مورد اجرای آن به گفتگو پرداخته است.
در نسخهی اصلی Silent Hill 2، مونیکا تیلور هورگان (Monica Taylor Horgan) با هنرنمایی بینظیر خود در شکلگیری شخصیت مری، صحنهی خواندن نامه را به یک لحظهی نمادین در تاریخ بازیهای ترسناک تبدیل کرد. حالا در این بازسازی، سالومه گونارسدوتیر در تلاش است تا ردپای او را دنبال کند و بهویژه در این لحظهی پر احساس، ماموریت دشواری را بر عهده دارد.
در پاسخ به پرسشهای طرفداران در پلتفرم Twitch، گونارسدوتیر این صحنه را «بخش چالشبرانگیز ضبط» توصیف کرد و به نامهی مشهور اشاره داشت. او این تجربه را با فلسفهی ماریا کالاس (Maria Callas)، خوانندهی برجسته، مقایسه کرد که بر این باور بود که هنرمند نباید احساسات را بهطرز اغراقآمیزی بروز دهد، بلکه باید نیروی عاطفی را درون خود نگهدارد تا بتواند تأثیر عمیقی بر مخاطب بگذارد.
گونارسدوتیر این رویکرد را در Silent Hill 2 بهکار گرفت، اما پیادهسازی آن کار آسانی نبود. او در اینباره اظهار داشت:
واقعا تلاش میکردم تا گریه نکنم، زیرا نمیخواستم این احساس را برای خودم به وجود بیاورم. میخواستم که این عواطف را برای دیگران باقی بگذارم.
او همچنین به شرح تجربیاتش پرداخت و گفت:
در روز اول ضبط حرکات بدن، خواندن نامه در پایان روز انجام شد. بههمین دلیل که باردار بودم، اجرای این بخش برایم بسیار چالشبرانگیز بود؛ احساسات زیادی در کار بودند، اما من سعی کردم آنها را در درون خود حفظ کنم. بر اساس آموزههایی که داشتیم، باید «درب قابلمه را ببندید» و نگذارید احساسات به سطح بیایند.
با وجود مقایسهها با بازی احساسی مونیکا تیلور هورگان در نسخهی قبلی، سالومه گونارسدوتیر با هوشمندی از آن فاصله گرفت و تمام توجه خویش را به اجرای منحصر به فرد خود معطوف کرد. حتی در پشت صحنه نیز راهنماییهای ارائهشده به حداقل رسید.
در پایان، او به این نکته اشاره کرد:
تعدادی برداشت انجام شد و هرکدام فقط شامل یک قرائت کامل از نامه بودند. تیم تولید به شکلی قابل تحسین، احترامی عمیق برای نسخهی اولیه قائل بود. تنها چیزی که به من گفته شد این بود که لطفاً بیایید و این نامه را بخوانید و هیچ توضیحی دربارهی زمینهی صحنه، دلایل محبوبیت آن در بین مخاطبان یا انتظارات از اجرایم برایم ارائه نشد. نتیجه، اجرایی متفاوت، اما بههمان اندازه زیبا و غمانگیز از لحظهای بیپایان است؛ لحظهای که همهی ما در رویاهای پرچالش خود به گوشمان رسیده است.
